به شبکه اجتماعی کلوب هواداران خوش آمدید .

 » » مالکیت پر حرف و حدیث تلویزیون بر تولیدات

        مورد علاقه

        مالکیت پر حرف و حدیث تلویزیون بر تولیدات

        در این میان در نهایت اغلب تلویزیون عنوان مالکیت اثر را به دوش می کشد و از کارگردان و نویسنده تنها عنوان مالک معنوی به جا می ماند. این اتفاق و حقوقی که از عناوین موجود سهم هر کسی می شود، موضوعی است که کم و بیش بحث آن مطرح است و تولیدکنندگان هر مجموعه ای صحبت هایی پیرامونش دارند.

        در بخش اول این گزارش ضیاءالدین دری نگاه موجود در حوزه مالکیت در تلویزیون را خطا خواند و گفت: مالکیت اصلی یک سریال به تلویزیون تعلق دارد، چون زمانی که ما طبق قانون صدا و سیما کاری را ارائه و انجام می دهید، کلیه حقوق را به این سازمان واگذار کرده اید، به همین جهت بعد از آن شما دیگر نمی توانید ادعایی درباره کار داشته باشید. در واقع این شیوه کاری از برده داری هم عقب افتاده تر است و نوعی استثمار است که صحیح نیست.

        خشایار الوند نیز دراین باره بیان کرد: در کل ما ۲ نوع مالکیت داریم، یکی مالکیت مادی و دیگری مالکیت معنوی. تکلیف مالکیت مادی که روشن است، به هر حال یک تهیه کننده یا سفارش دهنده و یا هر سازمان و نهادی که اثری را تهیه می کند و بعد از درآمدهای آن مرتفع می شود، صاحب آن کار است، اما مالک معنوی کار کسانی اند که اثر را خلق می کنند، آن را پرورش داده و به تصویر می کشند.

        همچنین الهام غفوری نیز پیرامون بحث مالکیت بیان کرد: مالک اثر طبق قراردادی که بسته می شود، تعیین می گردد و مدت ها است که تلویزیون با پرداخت مبلغی طبق قرارداد اولیه مالکیت کار را در دست می گیرد. این اتفاق همواره وجود داشته مگر این که از قبل در قرارداد قید شود که بخشی از مالکیت به تیم تولید تعلق دارد.

        زینب تقوایی،تهیه کننده زیر پای مادر نیز دراین باره گفت: مالکیت اصلی کار به لحاظ حقوقی تلویزیون است اما از آنجایی که تلویزیون فضای تعاملی دارد، در این فضا اجبار و زوری حاکم نیست و رخدادها در بستر بازی اتفاق می افتد، یعنی ضمن این که تلویزیون مالک کار است تعاملی را با نویسنده،‌ کارگردان و عوامل دارد، وقتی این اتفاق می افتد، یعنی ۲ طرف به هم اعتماد دارند و به همین جهت یک تعامل چند سویه در این بین رخ می دهد.

        سعید سلطانی کارگردان «ستایش» نیز در این باره بیان کرد: صاحب حقوقی کار تلویزیون است و بابت همین نگاه است که تلویزیون در زمینه های مختلفی چون شکل پخش کار، زمان پخش و حتی عدم نمایش کار مختار است. همه این اختیارات نیز در ابتدای کار که قرارداد بین تولید کننده و سازمان بسته می شود، قید و تفویض شده است. با همه این ها از لحاظ جوانب فرهنگی، تولید کنندگان یک اثر از نویسنده و کارگردان تا بازیگران جمع شده اند تا چنین کاری تولید شود، به همین جهت بالطبع در حوزه فرهنگ و هنر، ذات آن اثر به کسانی تعلق دارند که آن را تولید کرده اند.

        امراله احمدجو کارگردان «روزی روزگاری» نیز پیرامون این موضوع گفت: مالک مادی یک کار قطعاً تلویزیون است که برای آن سرمایه گذاری می کند. تهیه کننده ها نیز به غیر از تعداد محدودی که فعال هستند و کار را مدیریت می کنند، اغلب واسطه بین سازمان و کار هستند، آنها از لحاظ منطقی نمی توانند مالک مادی یا معنوی کار باشند. اما مالک معنوی کار بدون شک در درجه اول نویسنده و کارگردان آن هستند که اثر را پدید آورده اند و بعد از نمایش اثر، همه حواشی، نقدها و حرف هایی که در مورد مجموعه وجود دارد، به آنها بر می گردد.

        حامد عنقا، نویسنده مجموعه هایی چون «انقلاب زیبا» هم عنوان کرد: مالک اصلی یک مجموعه که خود تلویزیون است، ما هم به عنوان نویسنده، بازیگر، کارگردان و هر یک نقشی را به جهت مالکیت معنوی و حسی داریم، اما موضوعی که باید آن را با صداقت بیان کرد، این ا ست که سازمان صدا و سیما سفارش دهنده است، حتی اگر پیشنهاد و طرح برای ما باشد، زمانی که ما مایل باشیم تا طرحمان را در این رسانه اجرا کنیم، بالطبع بر اساس چارچوبی که سازمان صدا و سیما در نظر گرفته پیش می رویم.

        . زمانی که با تهیه کننده قرارداد بسته می شود، و همه این قراردادها کلیه حقوق مادی و معنوی به سازمان صدا و سیما تعلق می گیرد، این یعنی تلویزیون حتی می تواند اسم من را به عنوان تهیه کننده، کارگردان و… از تیتراژ بردارد، این اتفاق چندین بار رخ داده است و سازمان صدا و سیما این موضوع را حق خودش می داند، این شما هستی که می توانی به آن قرارداد تن ندهی، اما وقتی آن را می پذیری دیگر کار تمام است.

        در ادامه صحبت های دو تن دیگر از فعالان عرصه تولید را می خوانید:

         

        محمدرضا آهنج:‌ 

        مالکیت معنوی در تلویزیون معنایی ندارد!

        محمدرضا آهنج، کارگردان مجموعه هایی چون «عملیات ۱۲۵»، «ملکوت»، «آسمان من» و… در خصوص مالکیت اصلی یک مجموعه گفت: طبق سنت و فرمول هایی که وجود دارد، مالک معنوی یک اثر نویسنده و کارگردان و مالک حقوقی و مادی آن تهیه کننده است. اما این موضوع تنها شعاری بیش نیست. از آنجایی که ما چیزی با عنوان قانون کپی رایت نداریم، اصولاً کارگردان از عواید معنوی مرتفع نمی شود و تهیه کننده هم از عواید مادری.

        وی ادامه داد: به طور کلی ما به یک بازنگری در قانون کپی رایت نیاز داریم، چرا که یک کارگردان ظاهراً صاحب معنوی اثر هست اما وقتی نظارتی روی زمان، شبکه و مدت پخش ندارد، این چه حقی است؟! البته تلویزیون ممکن است از سوی دیگر حرف های منطقی داشته باشد، چرا که آنها می گویند بودجه پروژه را تأمین کرده اند، پس کار به آنها تعلق دارد. این طرز تفکر که وجود دارد مدت ها است که در همه دنیا منسوخ شده است. درست است که تلویزیون آنتن در اختیار تولیدات قرار می دهد، اما اگر حق رقابت و انتخاب برای تهیه کننده و کارگردان وجود می داشت، آن وقت این رسانه هم دیگر این گونه عمل نمی کرد، چرا که در این شرایط مثل اتفاقی که کم و بیش در سراسر دنیا رخ می دهد، تولید کننده آثارش را به شبکه های خصوصی می برند و این گونه به شکل واقعی به حقوق معنوی خود می رسند. در فضایی که امروز وجود دارد، گاه پیش می آید که به دلایلی شما نمی خواهید فیلمی که ساخته اید در فلان شبکه پخش شود، اما گاه این امکان وجود ندارد و حقوق معنوی شما پایمال می شود. به نظر من باید مثل مسابقات فوتبال که حقوق متعلق به صاحبان بازی است و نه تلویزیون می تواند بگوید ما پخش نمی کنیم و نه صاحبان آن می توانند این کار را کنند، برای کارهای دیگر نیز این گونه شور و مشورت شود تا با یک تصمیم درست از تضییع حقوق تولید کنندگان آن اثر جلوگیری به عمل آید. این بحث بسیار جای کار دارد و من گاهی می گویم اگر مثلاً در کشور ترکیه یک نفر یکی از کارها مثل آسمان من که آن را تولید کردم را ارائه می داد، شاید حداقل تا ۱۰ سال از لحاظ مادی و معنوی تأمین می شد و با خیالی آسوده به شکل حرفه ای تری به کارهای آتی خود می پرداخت.

        اما در اینجا متاسفانه حقوق ما مدام پایمال می شود.

        او اضافه کرد: در حال حاضر ما بحث راه اندازی کانال های خصوصی را کنار گذاشته ایم، در صورتی که باید چنین اتفاقی رخ دهد و رقابت سالم به وجود بیاید. در این شرایط از طریق فضاهای اینترنتی و شبکه نمایش خانگی، برنامه هایی تولید می شوند که دیگر از چارچوب و سلطه تلویزیون خارج شده است و باز هم نمی دانم که ما برای چه مقاومت می کنیم.

         

        محسن شایانفر: 

        مالکان مادی و معنوی نسبت به هم مسئول اند!

        محسن شایانفر تهیه کننده فیلم ها و مجموعه هایی چون «خسته دلان»، «مقصد»، «سایه تنهایی» و… در گفت و گو پیرامون بحث مالکیت یک مجموعه تلویزیونی عنوان کرد: مالکیت ۲ گونه است یکی مادی و دیگری معنوی، مالک مادی اثر به طور قطع تلویزیون است و مالک معنوی ار تهیه کننده و کارگردان است. این ۲ گروه نسبت به هم حقوق دارند که باید به آن وفادار باشند، یعنی به عنوان مثال این که سازمان خود را تماماً صاحب اثر بداند و هر گونه که بخواهد آن کار را قلع و قمع کند، نتیجه خوبی ندارد و درست نیست.

        این اتفاق ممکن است از زاویه ای درست باشد، اما گاهی این امکان وجود دارد که به اثر آسیب وارد شود. به طور کلی مالکیت ۲ گانه یعنی تلفیق مالکیت مادی و معنوی موجب می شود تا اتفاقات بهتری رخ دهد.

        وی ادامه داد: این تعامل به اعتماد ۲ طرفه ای بر می گردد که باید وجود داشته باشد. خیلی اوقات کارگردان، نویسنده و مؤلف یک اثر به امضای خودش وفادار است و زمانی که شرایطی فراهم شود تا در این تعامل کار کند، قطعاً بنایش را بر بهبود کار می گذارد نه نگاه دیگری اما این تعامل گاهی درست اتفاق نمی افتد و موجب می شود تا ما کار اثرگذار کمتر ببینیم. زمانی که یک کار خالی از روح مالک معنوی آن یعنی کارگردان و نویسنده اش باشد، آن تولید به برنامه سازی مبدل می شود و نتیجه این می شود که نیروهای زبده و کارآمد از تلویزیون به سمت تولیدات سینمایی و فضاهای دیگر می رود.

        شایان فر در خصوص سود مادی که از یک مجموعه حاصل می شود، گفت:‌ به طور قطع کسی که برای یک اثر ریسک می کند و روی آن سرمایه گذاری می کند، صاحب سودی است که از آن اثر به دست می آید. همین که تلویزیون و یا سفارش دهنده، موفقیت و مقبولیت را در یک گروه و کار ارائه شده اش می بیند و بعد با شرایط بهتری مجدداً سمت آن تولید کننده می آید و همکاری جدیدی آغاز می شود، خود به گونه ای سود محسوب می شود. در واقع با این شیوه به نوعی تجلیل هم شده و زمانی که مثلاً کسی مثل آقای مقدم و… در کارشان موفق هستند، پس تلویزیون باز هم شرایطی را مهیا می کند تا با آنها کار کند. چرا که در این فضا خیلی ها هستند که چندین سال پیش کار کردند اما دیگر دعوت نشدند، زیرا کارشان سودآور نبوده و در این جا سود تنها به بحث مادی ختم نمی شود، بلکه به تأثیرگذاری، جذابیت و میزان جلب نظر مخاطب نیز بر می گردد.

        مالکیت پر حرف و حدیث تلویزیون بر تولیدات

        منبع: بانی فیلم


        -1


        محمدرضا آهنج, محسن شایانفر

        ارسال این مطلب برای دوستان شما

        مطالب مرتبط

        ارسال نظر

        نام:*
        ایمیل:*
        متن نظر:
        پررنگ کج خط دار خط دار در وسط | سمت چپ وسط سمت راست | قرار دادن شکلک قراردادن لینکقرار دادن لینک حفاظت شده انتخاب رنگ | پنهان کردن متن قراردادن نقل قول تبدیل نوشته ها به زبان روسی قراردادن Spoiler
        کد را وارد کنید: *
        © Copyright 2013-2014 Fans Cloob . All Rights Reserved & Design by Taktaz Group