به شبکه اجتماعی کلوب هواداران خوش آمدید .

 » » ضرورت يك نفس عميق در فضاي پخش فيلم

        مورد علاقه

        ضرورت يك نفس عميق در فضاي پخش فيلم

        نقش بی بدیل موسسات پخش در تبلیغات و حمایت از فیلم ها در ميزان فروش غیر قابل اجتناب است. بنابراین می توان گفت هر چند معیار فروش گیشه ارزیابی مناسبی در تعیین کیفیت یک فیلم نیست اما قطعا این عامل به اضافه استقبال مردم از فیلم‌ها، چگونگی توزیع فیلم‌ها در فصول اکران، استقبال اسپانسرها در پخش و البته نقش سینماداران و امکانات نمایشی سالن‌های سینما از مهمترین عوامل چرخه اقتصادی سینما محسوب می شوند.
        آنچه مسلم است کانون پخش کنندگان با هدف مدیریت اکران فیلم ها در صدد ایجاد عدالت و همگنی توزیع و پخش فیلم ها در نقاط مختلف ایران است اما نظرات سینماگران از مشکلاتی در این حوزه حکایت دارد كه عدم دموكراسي در اين حوزه را به ذهن متبادر مي كند. رانت و انحصارگرايي توسط بخش دولتي و بخش خصوصي از مواردي است كه در اين گزارش به آن اشاره شده است. از سوي ديگر ایجاد یک فرآیند برنامه ریزی شده در این خصوص قطعا می تواند کلید حل بسیاری از مشکلات سینما در حوزه پخش باشد. باني فيلم كه در دو قسمت گذشته اين گزارش با مديران موسسات پخش گفت و گو كرده بود در اين قسمت نظرات یک كارگردان و تهيه‌كننده را در خصوص رقابتي بودن يا انحصاري بودن فضاي پخش فيلم ها جويا شده است. البته محمدرضا صابري مديرعامل شركت توليد و پخش نور تابان به عنوان يك سالن دار و مديرعامل شركت توليد و پخش نيز در اين گفت و گو شركت كرده است.  
         محمدرضا صابری مديرعامل شركت توليد و پخش نور تابان و مدیر سالن سينمايي آفريقا در رابطه با گرفتن سهم بیشتری از اکران توسط برخی دفاتر پخش و انحصارگرایی در این حوزه منکر وجود هر گونه مونوپل در ساختار دفاتر پخش می شود. او معتقد است: «چیزی به نام انحصار در حوزه پخش سینما وجود ندارد. قبل از ورودم به حوزه پخش در زمینه سالن داری فعالیت می کردم و بنابراین می توانم بگویم هیچ زمانی پخش کننده ای نمی تواند سینماداری را وادار به بستن قرارداد کند. همچنین که یک سینمادار یک دفتر پخش را نمی تواند وادار به بستن قرارداد کند. این یک انتخاب آزاد است که سینمادار و پخش کننده با تشخیص و نظر خود قراردادی را منعقد می کند.» وي ادامه مي دهد: «دیگر گروه هاي سینمایی هم مانند گذشته عمل نمي كنند که یک تعداد سینما از سرگروه تبعیت کنند و سرگروه ها زیرگروهی ندارند. بنابراین سینمادار به دنبال فیلم خوب و پخش کننده هم به دنبال سینمای خوب است. انتخاب آزاد است و انحصاری وجود ندارد.»
        مدير مؤسسه پخش نورتابان در ادامه با اشاره به قواعد و مقررات شورای صنفی نمایش با توجه به محدودیت سالن نمایش توضيح مي دهد: « بر اين اساس هر فیلم تعداد 25 سالن سینما و 5 سالن حمایتی مي گيرد. این بحث حمایتی هم برای سالن های سینمایی ضعیف است که دفاتر از دادن فیلم به آنها خودداری می کنند و شورای صنفی برای حمایت از این سالن ها این قانون را وضع کرده است.»
        وی در خصوص نظر جمعی از سینماگران در خصوص انحصار در حوزه پخش سینما نیز به این مورد اشاره می کند که تخصص هر سینماگری در بخشی از سینما نمودی پررنگ تر می یابد. به گفته صابری: « ورود به مسائل مبتلابه حوزه پخش با توجه به تخصص هر فرد بايد مورد توجه قرار گيرد. همان طور که من نمی توانم در مسائل مربوط به کارگردانی نظر تخصصی ارائه دهم.» هر چند این دسته از سینماگران با توجه به مشکلاتی که در حوزه پخش گریبانگیر فیلم شان بوده به ایراد نظرات خود پرداخته و با توجه به نقشی که  حوزه پخش در ساختار اقتصادی فیلم ایفا می کند مشكلات اين بخش از پروسه فيلمسازي را با دقت و ریزبینی خاصی دنبال مي‌كنند.


        ضعف برخي دفاتر پخش دليلِ انحصاري بودن بازار نيست
        چرا فیلم های بفروش توسط برخی موسسات پخش خاص گرفته می شوند و تصور ایجاد رانت و انحصار گرایی ایجاد می کند؟ صابری   می گوید: «من اگر سینمادار و پخش کننده هستم باید از منظر منِ نوعی به این موضوع پرداخته شود. مسئولیت فیلم پس از تولید به عهده پخش کننده است و اگر پخش کننده ای در این رابطه ضعیف عمل می کند، نباید نقص حاصل را به گردن رانت و انحصار موجود در فضای پخش بیندازد.»
        هرچند ضعف اشاره شده می تواند به دلیل حمایت بیشتری باشد که از این دفاتر خاص صورت می گیرد و نه کار بهتر آنها. صابری توضيح مي دهد: «در ميان موسسات پخش قوی تر از موسسه فیلمیران و نور تابان تقریبا وجود ندارد. اما مؤسسه من برای فیلم «با دیگران» به كارگرداني امير سمواتي 4 سالن سینما بیشتر نتوانست بگیرد و یا فیلم «طعم شیرین خیال» تنها 5 هفته توانست فرصت اکران بیابد. چرا فیلمیران «دلتنگی های عاشقانه» را تنها در 6 سالن توانست نمایش دهد؟» وی در مقابل در خصوص فیلم میلیاردی دوران عاشقی که توسط فیلمیران پخش شد به قوی بودن فیلم معتقد است و نه نقش وجود يك پخش کننده خاص! او تعدد پخش نهنگ عنبر را به دلیل تحریمی که از سوی حوزه هنری به فیلم وارد شد مرتبط دانست؛ «به نوعی پردیس کوروش کمبود سالن های سینماي نهنگ عنبر كه با تحريم حوزه هنري حاصل شده بود را به نوعی رفع کرد.» او در نهايت بر اين مطلب تأكيد مي‌كند كه شورای صنفی نمایش قواعدی را تصویب و لازم الاجرا کرده که همه موسسات طبق این قوانین کار می کنند. من نیز ممکن است در کارم دچار اشکالاتی باشم اما سینمادار و پخش کننده بر مبنای سینما و فیلم خوب تصمیم می گیرند. بنابراين انحصاري در اين حوزه وجود ندارد.»

        ثروت بيشتر دليلِ ارائه كار بهتر نيست
        امير سمواتي تهيه كننده فيلم «با ديگران» كه صابري از اكران اين فيلم به عنوان مصداقي از فيلم هاي نه چندان پرفروش! كه نورتابان بر عهده گرفته نام مي برد؛ معتقد است: « اکثر نابسامانی های سینمای ما از پخش شروع می شود. به دلیل اینکه چندین انحصار در اين بخش وجود دارد و این انحصارها به خودی خود سینما را به چند بخش تقسیم می کند.»
        او كه بيش از 30 سال در دو حوزه تهيه‌كنندگي و كارگرداني فعاليت كرده است، درادامه مي گوید: «يكي از اين عوامل انحصارگرا به موسسات پخش برمي گردد. بعضی از دفاتر پخش با توجه به تعداد فیلم های زیادی که می گیرند و پول زیادی که دارند بعضی فیلم ها را قبل از اینکه نمایش داده شوند مال خود می کنند. در ادامه اتفاقی که می افتد انحصار است. بازار رقابتی ناسالمی پدید می آید. این طور نیست که اگر ثروت بیشتری دارید حتما کار بهتری هم ارائه دهید. بلکه این ثروت باعث می شود حضور بیشتری در بازار پیدا کنید و انحصارطلبی شکل بگیرد.»
        تهيه كننده فيلم «دربند» توضيح مي دهد: « انحصار ديگر به دولت یا شهرداری برمی گردد که در خصوص اكران برخي فيلم ها تعیین تکلیف می کنند. گاهی اوقات اگر فيلمي تجاري توليد كرده باشند درباره سینمایی که باید پول بسازد حرف می زنند و هر وقت این اتفاق برای شان رخ نداده باشد درباره سینمای فرهنگ ساز صحبت می کنند. یک پارامتر مشخص در این حوزه برای شان وجود ندارد. در حوزه سینماداری مشكل عدم دغدغه مشخص داریم اگر معلوم باشد که سینماداران صرفا به دنبال صرفه اقتصادی هستند آن وقت تکلیف ما نيز تا حد بسیار زيادي مشخص می شود اما هر وقت دل شان بخواهد می گویند فرهنگ جامعه برای مان مهم است. این تناقض به حوزه پخش وارد می شود و بسیاری بر این موقعیت سوار می شوند و به فراخور فیلم های در حال اکران از این موقعیت سواستفاده می کنند. باید تکلیف روشن شود که یک سالن یا 10 سالن و بیشتر دغدغه کسب درآمد یا کار فرهنگی دارند که بسیار تعيين كننده است.»

        جاي خالي رقابت سالم در حوزه پخش
        تهيه كننده «ساكن طبقه وسط» توضيح مي دهد: «رقابت هست اما هوشمندانه نیست. زیرا بازار در شرایطی قرار گرفته که یک نفر وارد می شود و می گوید من با مثلا 150 سالن سینما یک فیلمم را مي خواهم اکران کنم وکسی نمی تواند بگوید نمي تواني. در اين فضا 10 فیلم دیگر می مانند با 150 سالن دیگر. بعضی دفاتر پخش با پول این کار را می کنند.»

        برنامه ريزي در حوزه اكران؛ حلقه مفقوده سينما
        حالا راهکار چیست؟ به گفته امير سمواتي، تهيه كننده كافه ترانزيت: «هر چند از این حرف من ممکن است خانم ها و آقایانی که در این حوزه فعالیت می کنند برنجند. ما یک تجربه ای داشتیم در حوزه سینمایی هنر و تجربه که توسط آقای علم الهدی و سایر دوستان در همین دولت راه اندازی شد. مشکل مان از جایی است که نظم را به عنوان حلقه مفقوده سينماي ايران درآورديم. به نحوي كه در حوزه پخش هر کس زورش بچربد فیلمش را اکران می کند. امروز نمی توانیم بگوییم دو ماه دیگر چه فیلم هایی قرار است اکران شود یا اکران های نوروزی مان کدام فیلم ها هستند. این یعنی حوزه سینما در پخش و اکران بدون برنامه ریزی جلو می رود و خیلی ها دوست ندارند این برنامه ریزی صورت بگیرد. آنچه در گروه سینمایی هنر و تجربه اتفاق می افتد برنامه ریزی است. قبلا این حرف را گفته ام باز هم می گویم؛ باید به عنوان تهیه کننده از زمانی که پروانه ساخت سینمایی به ما می دهند مشخص کنند این فیلم دقیقا در چه زمانی قرار است اکران شود. اگر این تعریف وجود نداشته باشد صرف خواندن و تایید فیلمنامه توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی کار مثمر ثمری در این حوزه انجام نشده است. باید بگویند این فیلم مثلا در مهر 1394 پروانه ساخت گرفته است و در مهر 1396 اکران می شود. اگر من تهیه کننده این را بدانم برنامه ریزی می کنم که چه بسا خرداد 96 فیلمبرداری را شروع کنم که سرمایه ام کمتر بخوابد. ببینید در حال حاضر و با اين عدم برنامه ريزي چه ضربه ای به حوزه سرمایه در سینما وارد مي شود. اينگونه برنامه ریزی از حوزه پخش خارج می شود و هر کس سرمایه طلب است و زور بیشتری دارد انحصار ایجاد کرده و بازار را در دست می گیرد.»
        او در ادامه به امضاهاي موسسات پخشي اشاره مي‌كند كه هيچ ضمانت اجرايي نمي يابند: «در زمانی که درخواست پروانه ساخت به وزارت ارشاد داده می شود باید یک موسسه پخش زیر برگه را امضا کند که پخش فیلم را به عهده می گیرد. این اتفاق به ظاهر امر درستی است اما صرفا فرمالیته است زیرا در زمان پخش به این نگاه نمی کنند که صاحب امضا باید پخش فیلم را بر عهده بگیرد. چرا؟ چون آن مؤسسه پخش مي گويد بگذارید این فیلم ساخته شود ببینیم چه از آب در می آید. لذا آن چیزی که به عنوان برنامه ریزی اکران  در زمان ارائه پروانه ساخت باید انجام شود و نمی شود باعث مشکلات فراوانی شده که بخشی از آن انحصار پخش توسط برخی دفاتر است و عده اي هم از این آشفتگی حداکثر سواستفاده را می برند.»

        ضرورت يك نفس عميق در فضاي پخش فيلم

        منبع: بانی فیلم


        -9


        محمدرضا صابري

        ارسال این مطلب برای دوستان شما

        مطالب مرتبط

        ارسال نظر

        نام:*
        ایمیل:*
        متن نظر:
        پررنگ کج خط دار خط دار در وسط | سمت چپ وسط سمت راست | قرار دادن شکلک قراردادن لینکقرار دادن لینک حفاظت شده انتخاب رنگ | پنهان کردن متن قراردادن نقل قول تبدیل نوشته ها به زبان روسی قراردادن Spoiler
        کد را وارد کنید: *
        © Copyright 2013-2014 Fans Cloob . All Rights Reserved & Design by Taktaz Group